“လြတ္လပ္ေရး”

“လြတ္လပ္ေရး”
တစ္ေထာင့္ကိုးရာ၊ ေလးဆယ့္ရွစ္ခု
လြတ္လပ္ကာလ၊ ယေန႔ကမၻာ
ဟစ္ေၾကြးသီလာ၊ ေျခာက္ဆယ့္ငါးႏွစ္
တိုင္ခဲ့ေလၿပီ …ဇန္န၀ါရီ…..။
ႏွစ္ေဟာင္းအေမြ မေပ်ာက္ပ်က္ေပ
တို႔ျပည္သူေတြ..ထိန္းသိမ္းမေလ….။
ဘိုးေဘးဘီဘင္ အသက္ေသြးေခၽြး
ရင္းႏွီးကာျပဳ တိုက္စစ္ဆင္သည္

ေအာင္ဆန္းဇာနည္…အပါအ၀င္…။
နယ္ခ်ဲ႕စံနစ္ဆိုး ဖက္ဆစ္မ်ိဳးမွ
သူ႔ကၽြန္မခံ ေတာ္လွန္တြန္းကန္
ေသြးေခၽြးဆပ္ခ့ဲ…လြတ္လပ္ေရးအမွန္…။
သမိုင္းမွတ္တမ္း၊ တြင္က်န္ရစ္ေန
ယေန႔ျမန္မာေတြ…လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေန….။


ေနျခည္သစ္ႏြယ္(ျပည္)

“ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္”

“ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္”

ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီေပါ့

ငါရပ္ေစာင့္ေန ေက်ာင္းထိပ္နားမွာ …။

နင္တစ္ေယာက္ကို

အတန္းသြားဖို႔ အတူတူေပါ့….။

အခန္း၀မွာ နင္ရပ္ေနတယ္

ငါ့ကိုေစာင့္လို႔ အတူတူ၀င္……။

စာသင္ခန္းထဲ ႏွစ္ေယာက္အတူ

ထိုင္ကာအတူေပ်ာ္ေန…..။

စာသင္ေနခ်ိန္ နင့္မ်က္ႏွာေလး

ငါခိုးၾကည့္ေန တစိမ့္စိမ့္ေလ

နင္မသိေစ…ငါခ်စ္တယ္ေလ….။

“အမွတ္မထင္”

“အမွတ္မထင္”

ငါ၏ခႏၶာ အကၽြႏ္ုပ္သည္

ငါပဲသမုဒ္ ငါပဲဟုတ္သည္

ငါလည္းပဲထင္ ငါပဲျဖစ္သည္

မရႈခႏၶာ ဤဘ၀မွာ…။

ငါပဲသူပဲ ခြဲျခားတတ္သည္

ခႏၶာရုပ္နာမ္ မကြဲျပားၿပီ

အလြဲမွားၿပီ ဤဘ၀တြင္…။

အေရလည္းဖုံး မပ်က္သုဥ္းေသာ္

အစြဲမွတ္ထင္ ငါျပင္သည္ဟု

ေရးေၾကာင္းမထင္ ဇရာတြင္သည္

ငါပဲျငင္းသည္ ဤခႏၶာတြင္…။

“အခ်စ္စိတ္”

“အခ်စ္စိတ္”
တိတ္တဆိပ္အရိပ္ တထိပ္ထိပ္သာ
ေတြးဆၾကံကာ မွန္းဆကာျဖင့္
တမ္းတမိတာ သူ႔မ်က္ႏွာ….။
အေတြးစိုးထိတ္ အခ်စ္စိတ္က
ႏွစ္သက္တစ္ခါ အိပ္မက္တူစြာ
မက္တဲ့အခါ မေဖ်ာက္ဖ်က္တာ
ရင္မွာတသ သိမ္းဆည္းလွ်က္က
ျမတ္ႏိုးမိတာ သူ႔အခ်စ္ပါ….။

တြယ္တာရစ္ငင္ သူ႔အသြင္သည္
ဖြဲ႕ႏြဲ႕အလွ ကဗ်ာတစ္မွ်
ပကာသန ဖက္မမွ်တည့္
အလွစစ္၏ ပုံရိပ္အသြင္
ေဆာင္ၾကဥ္းမိသည္ သူ႔ရင္ခြင္…..။

ေနျခည္သစ္ႏြယ္(ျပည္)

“ေစတနာရွင္”

“ေစတနာရွင္”

နံနက္ခင္းက ၊ ေက်ာင္းသြားဖို႔ျပင္
ညီမေလးခင္၊ အစဥ္သာပင္…
အၾကင္နာေပး၊ ရင္မွာေအးသို႔
အလွတို႔ျဖင့္ ဂုဏ္၀င့္ေန…..။

ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္၊ သနပ္ခါးစက္
လိမ္းျခယ္ၾကံသ၊ ၀ိုးတ၀ါးလည္း

ေမြးပ်ံ႕ေနေစ၊ ရင္မွာေအးေပ
ညီမေလးရဲ႕ အလွေတြ…..။

ေက်ာင္းစာအေတြး၊ ဗ်ာမေႏွးနဲ႔
“က”ကေလးငယ္၊ ညီမေလးရယ္
စာေတြေရးမယ္၊ သင္အံေတြးကြယ္
အနာဂါတ္အတြက္ ခ်စ္စဖြယ္…..။

ေက်ာင္းႀကီးပိတ္ကာ၊ ညီမေလးသာ
စာေတြေရးလာ၊ အမွာေပးကာ
တစ္ခါကကဗ်ာ… ဆရာမသာ
ျဖစ္ေစခ်င္တာ …ေစတနာ…..။


ေနျခည္သစ္ႏြယ္(ျပည္)
www.naychithitnwe.com

“သံလြင္မွတ္တမ္း”

တစ္ခါကဆီ ေရာက္ခဲ့ေပသည္

“ကရင္ျပည္နယ္”….

လမ္းမွျဖတ္သြား ပဲခူးအစ

ေညာင္ခါးရွည္ေလ ဆက္၍လွမ္းေန

ေတာင္ျပာတန္းေတြ ေတြ႕ျမင္ရေန

ကနဦးရဲ႕အစေလ….။

မွန္းေမွ်ာ္အေရာက္ ေတြးဆခ်င့္သည္

ေရာက္ပင္ေသာ္ျငား သထုံအပါး

နားခိုရာမွ ဖူးေတြ႕ျမင္ရ

ေရႊစာရံက သပၸာယ္ရႈမဆုံး

ၾကည္ႏူးျမင္ရ အထင္ကရ…..။

ေရွ႕ဆက္ကာေမွ်ာ္ ေတာင္ေပၚတေခၚ

ေပၚလာပါေသာ္ လွမ္းေတြ႕ျမင္ရ

ဘားအံျပည္ရဲ႕အလွ…။

ညွိဳ႕မႈိင္းကာေန ေတာင္တန္းေတြေလ

စိမ္းလန္းစိုေန ျမဴခိုးတေ၀ေ၀

သဘ၀တရားရဲ႕ အလွေတြ….။

ယာဥ္ဆက္ကာစီး အမွတ္ၾကည့္သည္

ေရာက္လုျပန္ၿပီ ေကာ့ကရိတ္ဆီ….။

လမ္းျဖတ္အၾကည့္ အေတြ႕ထိသည္

မဂၤလာဆင္ႏႊဲ ဓေလ့ထုံးတမ္း

ရိုးရာအဆင္ အျမင္သာလွ်င္

ေတြ႕ရပါလွ်င္ အၿပံဳးေတြပင္

ရင္ထဲဘ၀င္ၾကည္ႏူးမိပါသည္…။

ေတာင္ေပၚစကား ၀ဲသံအလွ

ျဖဴစင္တမွ် တိုင္းရင္းတို႔က

ဧည့္၀တ္ပ်ဴငွာ တလေပါ့ဟာ

စိမ့္၀င္ရသာ ရင္မွာစြဲတာ

တမ္းတမိတာ သူတို႔လက္ရာပါ…..။

ခ်ိဳၿမိန္သစ္သီး ဒူးရင္းသီးက

မေမ့ႏိုင္စရာ သထုံျပည္မွာ

ဘာသာတရား လြန္လႊမ္းမိုးတာ

ပ်ဴငွာယဥ္ေက်း သူတို႔ေလးေတြ

ေတာင္ယာလုပ္ကာေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန….။

လြမ္းေတးဆိုေန ေဒါနေတာင္ေျခ

လွမ္း၍ၾကည့္ေန ဇြဲကပင္ေျမ…။

အေ၀းကဆီ က်န္ေနခဲ့ၿပီ

လြမ္းေနၿပီေလ သံလြင္ေရ…။

ေနျခည္သစ္ႏြယ္(ျပည္)

“ဂုဏ္ျပဳအလြမ္း”

“ေမေမ”….လို႔ ေခၚခြင့္ရတာ ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္…သက္ဦးဆိုေတာ့ အရူးဆုံးပဲလို႔ေျပာခဲ့ေပမယ့္၊ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ေမေမ၊ သမီးကို ေမေမလြယ္ထားခ်ိန္..အခ်ိန္ကာလေတြဟာ ၉လေသာ္မွ ၁၀လတာပင္ၾကာခဲ့ပါတယ္၊ ေမြးဖြားဆဲလုလု အခ်ိန္နာရီ (၁)ရက္ႏွင့္ ေန႔တ၀က္ပင္ၾကာခဲ့ေလၿပီ၊ ခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္၊ စပ္၊ ခါး၊ ပူ၊ ဖန္ စားခ်င္ေသာ္လည္း မစားသာ၊ အိပ္ပင္ေသာ္မွ မတတ္သာလွပါဘူး၊ သမီးရဲ႕ လမ္းဆုံးေတြ…ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ မဆုံးခင္မွာ အသိစိတ္ေတြကို ေမြးဖြားေပးခဲ့တယ္..။

သမီးရဲ႕အနား ဘယ္သူေတြမွမရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ေမေမက အနားမွာရွိေနခဲ့တယ္၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြခိုင္မာလာေအာင္၊ အသိတရားေတြ ရင့္က်က္လာေစရန္၊ လူ႔ေဘာင္အသိုင္းအ၀ိုင္း၀င္ဆံ့ေစရန္၊ ေျပာဆိုတတ္ေစရန္၊ ဆုံးမမႈေတြက ထပ္ကာထပ္ကာ၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္းရိုးစင္းမသြားသလို၊ မထပ္ေစႏိုင္ေသာ သတိေပးဆုံးမတားျမစ္မႈေတြကလည္း အႏႈိင္းမရခဲ့ ဘူးေပါ့၊ သမီးေလးရဲ႕ အေတြးအေခၚ..လိမၼာယဥ္ေက်းမႈေတြကို..သင္တန္းတက္စရာမလိုေအာင္ ေမေမက သြန္သင္ဆုံးမခဲ့တယ္၊ ပညာေရးေတြမွာ အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ေစရေအာင္၊ ေလွ်ာက္ေသာလမ္းေတြေျဖာင့္ျဖဴးလာေအာင္ အိပ္ယာ၀င္သတိေပးပုံျပင္ ေတြကလည္း အခါခါပဲေပါ့….။

ဘ၀ရဲ႕လမ္းမေပၚကို ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့ေနရာမွာ ေစတနာ၊ ေမတၱာေတြနဲ႔အတူ စိတ္ထားျဖဴစင္စြာထားတတ္ဖို႔က ေမေမ့ရဲ႕ ေရွးရိုးလက္စြဲနဲ႔ ပင္ကိုယ္ဓေလ့စရိုက္ေလးဆိုရင္လည္း မွားႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး၊ တစ္ပါးသူကို ၾကည့္ေနဖို႔ထက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ သတိမခ်ပ္ အၿမဲမွာခဲ့သူက “ေမေမရယ္”ပါ၊ ဘယ္ေနရာကိုသြားသြား…သမီးေလးအနားမွာအၿမဲ…ဒီအရြယ္ႀကီးလို႔ ေျပာၾကေပမယ့္လည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ပါးျပင္ကို ဖြဖြေလးနမ္းကာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္သူကလည္း “ေမေမ”ပါ၊ ေလွ်ာက္ ေသာလမ္းေတြကို ယိုင္လဲမသြားရေအာင္၊ ေျဖာင့္ျဖဴးေသာလမ္းေတြကို ဆက္ေလွ်ာက္ေစႏိုင္ခဲ့တာလည္း “ေမေမ”ပါ၊ ထမင္းပန္းကန္ျပားထဲက ထမင္းတို႔ကုိ… မေ၀ငွေလာက္ေသာ ဟင္းတုံးေလးတစ္တုံးျဖင့္ ဖဲ့မြေကၽြးခဲ့သူ၊ အႀကိဳက္ခ်င္းတူေသာ ဟင္းတစ္ခြက္ျဖစ္ပါေစ....“ေမေမ”မစားပါဘူးလို႔ အခါခါျငင္းခဲ့ကာ…၀လင္ေသာအၿပံဳးေတြျဖင့္ ေကၽြးေမြးခဲ့တာလည္း “ေမေမ”ပါ။

ေလာကရဲ႕၀န္းက်င္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာထဲမွာ…သမီးေလးကတစ္ေယာက္တည္းပါ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ အဆင့္အတန္း၊ ေနရာမ်ိဳးစုံ၊ ေလာကမ်ိဳးစုံေတြမွာ အႏၱရာယ္ေတြက်ေရာက္မလာေအာင္ ကာကြယ္ေရွ႕ရႈလို႔ ျမတ္ဘုရားေရွ႕မွာ ဆုေတာင္းေပးခဲ့တာလည္း အခါခါပါ၊ ေလာကရဲ႕အဆိုးအေကာင္းေတြၾကားမွာ သမီးေလးအားငယ္ေနတဲ့အခါ ႏွစ္သိမ့္ေပးတတ္ခဲ့သလို၊ မ်က္ရည္ေတြက်လာ ခဲ့ရင္လည္း…ထပ္တူမ်က္ရည္ေတြနဲ႔အတူ…အားေပးခ်ီးမြမ္းတဲ့စကားလုံးေတြကလည္း…မနည္းေတာ့ပါဘူး….။